Παράξενο το συναίσθημα. Την περίμενε πώς και πώς την απάντηση αυτή. Τώρα; Τώρα την είχε μπροστά του. Η στιγμή της αλήθειας.
Αν ήταν όλα όπως τα υπολόγιζε, η απάντηση αυτή θα αποτελούσε και τον ουσιαστικό και τυπικό λόγο του χωρισμού τους.
Στο δωμάτιο 21 του ξενοδοχείου, «Το ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια», επικρατούσε σιγή.
Τα χρώματα στους τοίχους είχαν πάρει τώρα μια μενεξεδί απόχρωση.
Πικρό το χαμόγελο που σχηματίστηκε στα χείλη, περισσότερο μορφασμός πόνου παρά εκδήλωση ψυχικής ευφορίας.
Οι προηγούμενες ώρες μπορεί να του χάρισαν στιγμές ανεμελιάς, στιγμές υπέρτατης ηδονής, στιγμές ικανοποίησης για τη ρήξη που έκανε πριν καν την αποφασίσει, αλλά τούτη εδώ ήταν η ώρα της αλήθειας.
Όποια και να ήταν η απάντηση, η ανατροπή της ζωής του θα πρέπει να εθεωρείτο δεδομένη. Η ανατροπή των όσων μέχρι τώρα είχε κάνει. Των όσων μέχρι τώρα είχε ονειρευτεί, των όσων μέχρι τώρα είχε μοιραστεί και προσφέρει.
Άνοιξε το αρχείο.
Η τεχνολογία σήμερα έχει αλλάξει τα πάντα. Η επικοινωνία, κυρίως αυτή, άλλαξε ριζικά μορφή.
Όλοι μπορούν να επικοινωνούν με όλους, αλλά ταυτόχρονα να είναι και μόνοι τους.
Θα πρέπει να ξαναγραφτεί ο ορισμός της μοναξιάς. Πολλά θα πρέπει να αναθεωρηθούν.
Έπιασε τον εαυτό του να μη θέλει να διαβάσει το κείμενο, που ήταν μπροστά του.
Πώς να βρει τη δύναμη να το κάνει; Από πού να αντλήσει δύναμη να δεχτεί αυτό που η μοίρα του έχει γραμμένο;
Λίγο μελοδραματικό το τελευταίο. Και δεν ήταν η μοίρα που του έγραφε, αλλά ο υπεύθυνος του εργαστηρίου αναλύσεων DNA.
Σηκώθηκε από τον υπολογιστή.
Όχι δεν ήταν έτοιμος να «ακούσει» τη πραγματικότητα. Όποια και αν ήταν αυτή. Είτε του έδινε την επιθυμητή λύση είτε, του επιφύλασσε οτιδήποτε άλλο.
Επιθυμητή λύση. Στη σκέψη αυτή το χαμόγελο έγινε πραγματικά πικρό.
Οι δικές του επιθυμίες. Ποιος τις άκουσε ποτέ; Ποιος αφουγκράστηκε τα θέλω της καρδιάς του; Πότε και σε ποιόν μίλησε για τα όνειρά του, τον πληγωμένο του εγωισμό, τις ατέλειωτες ώρες που η αλμύρα των δακρύων του, ήταν μοναδική του συντροφιά;
Εντάξει, έφταιγε κι αυτός αλλά οι άλλοι ποτέ δεν ήταν κοντά του.
Ίσως, τα χρόνια που πέρασε στην «στέγη», σε εκείνο το κατά κάποιο τρόπο ορφανοτροφείο, τον είχαν κάνει επιφυλακτικό. Μπορεί και απόμακρο.
Πώς να ανοιχτεί σε άλλον; Ποιος να ακούσει το κλάμα της δικής του ψυχής που ο καθένας τραβούσε το δικό του σταυρό στ δικό του Γολγοθά;
Γυρίζοντας κοντά στους δικούς του, παληκαράκι πια, μαθητής της πρώτης Γυμνασίου, είχε μάθε να είναι μόνος. Μπορούσε να ακούει τους άλλους, είχε να πει ένα λόγο καλό, αλλά αυτός βίωνε τη μοναξιά σαν απόλυτο χαρακτηριστικό του.
Με αυτή την έννοια και τώρα, κλεισμένος στο δωμάτιο 21 του ξενοδοχείου «Το ξενοδοχείον με τα 28 δωμάτια», αισθανόταν μάλλον οικεία παρά άσχημα.
Για σκέψου, στο δωμάτιο 21 του ξενοδοχείου με τα 28 δωμάτια. 7Χ3=21, 7Χ4=28.
Το εφτά ήταν ο τυχερός του αριθμός. Και αυτή η διαδοχή από το 3 στο 4 τι να σήμαινε;
Αλλά μάλλον δεν ήταν διαδοχή από το 3 στο 4. Αντίθετη ήταν η πορεία. Από το 4 στο 3. Επιστροφή.
Γι αυτό τον είχε πιάσει η διάθεση να αναμοχλεύσει το παρελθόν.
Μέχρι και την αδελφή του, που δεν γνώρισε ποτέ, θυμήθηκε. Πώς θα ήταν η ζωή του αν την είχε δίπλα του; Αν ο λόγος μιας γυναίκας, αδελφικός λόγος, τον βοηθούσε να κατανοήσει τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, προσφέροντάς του τη δική της γυναικεία οπτική. Μέχρι να γνωρίσει τη Νένα, οι σχέσεις του με το άλλο φύλο ήταν περιστασιακές. Επιφανειακές.
Με τη μητέρα του δεν είχε τη δυνατότητα να συζητήσει τίποτα από αυτά.
Πόσο θα ήθελε την παρουσία της χαμένης αδελφής κι ας μη τη γνώρισε ποτέ.
Επέστρεψε στον υπολογιστή του. Ό,τι και να ήταν θα το αντιμετώπιζε. Μόνος κατά τα γνωστά.
Άρχισε να διαβάζει το email. Όροι τεχνικοί, βιοιατρικοί. Λίγο τους καταλάβαινε.
Έψαξε για το σημαντικό. Την ουσία. Την απάντηση στο ερώτημα που τον έκαιγε. Που τους έκαιγε.
Δύσκολο να καταλάβει αν δεν διάβαζε λέξη, λέξη. Αν έχεις συνηθίσει την ορολογία του δικού σου επιστημονικού πεδίου, δεν είναι εύκολο να αντιληφθείς τα νοήματα που με τεχνικό τρόπο, παρουσιάζουν επιστήμονες από άλλο επιστημονικό χώρο.
Ξανακοίταξε το κείμενο από την αρχή. Προσπάθησε να είναι συγκεντρωμένος.
Η γνωμάτευση έλεγε κάτι εντελώς παράξενο.
Δεν μιλούσε για συμβατότητα. Για ταυτότητα μιλούσε.
Τι θα πει αυτό; Τι ταυτότητα;
Πώς είναι δυνατόν; Δικό του και της Νένας υλικό είχαν στείλει.
Ταυτότητα στο DNA σήμαινε συγγένεια.
Τι είναι αυτά που λέει εδώ.
Ταυτότητα των ιστών, που δεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι πρόκειται για δομές DNA απολύτως συγγενικών προσώπων.
Όπως μεταξύ δύο αδελφών !!!!
Δεν καταλάβαινε. Τι δύο αδελφών. Εδώ έστειλαν δύο διαφορετικά δείγματα. Για την ακρίβεια είχαν στείλει διπλά. Πώς είναι δυνατόν να λεει αυτά που λέει.
Αλλά πάλι δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Είναι απόλυτος ο καθηγητής, που το υπογράφει.
Τα πρόσωπα των οποίων έγινε η εξέταση του DNA, είναι αδέλφια !!!!
Μπορεί να είναι η Νένα η αδελφή μου;
-Να παντρεύτηκα την ίδια μου την αδελφή;
Σκηνή από αρχαία τραγωδία. Αιμομιξία.
Το όνομά του Κρίτων και το πραγματικό όνομα της Νένας, που ήταν Ελένη, θα γινόταν στ' αλήθεια τίτλος μιας σύγχρονης τραγωδίας.
Κρίτων και Ελένη.
- Ω Θεέ μου !!!!
Η Μαρίνα σηκώθηκε τρέχοντας από το τραπέζι, που μανιωδώς έγραφε.
Ή όσφρησή της, της σήμανε συναγερμό !!!
Το φαΐ.
Το κατσίκι στην κατσαρόλα που ήθελε να το κάνει σούπα με φρέσκια ρίγανη και γιαούρτι, είναι η σπεσιαλιτέ της αυτή, είχε γίνει κάρβουνο!!!
-Ω Θεέ μου, επανέλαβε.
Την είχε πιάσει ο ίστρος της, γράφοντας την ιστορία με τον Κρίτωνα και τη Νένα του και ξεχάστηκε.
- Θεέ μου, Θεέ μου επανέλαβε. Έκαψα τη σούπα !!!!! Και περιμένω τα παιδιά.
Είχε καλέσει τον Μάρκο και την Bίστα σήμερα.
Από καιρό τους είχε εκθειάσει τις περί την μαγειρική ικανότητες της και επιτέλους εδέησε τη Δευτέρα να τους καλέσει σε τραπέζι.
Και τους είχε πει για σήμερα. Πέμπτη.
Κι αυτή έκαψε το φαγητό!!!!
Τι θα τους έδινε να φάνε; Τι θα τους πει; Ότι έγραφε και έκαψε το φαΐ;
Το σπίτι όλο μύριζε καμένο !!!
Μα τον άγιο Πολύκαρπο, που γιορτάζει σήμερα βοήθειά μας, ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι θα τσίκνιζε καίγοντας ... σούπα ανήμερα Τσικνοπέμπτης !!!
