Εκείνη την μέρα ήταν το δωμάτιο με το νούμερο 17 ροζ και η επισκέπτης του μια μπαλαρίνα του κλασικού μπαλέτου. Την είχε καλέσει ο δήμαρχος για να χορέψει στην γιορτή της επετείου των 100 χρόνων ίδρυσης της κωμόπολης που θα γινόντουσαν στο προαύλιο της εκκλησίας. Την προηγούμενη μέρα είχαν τελειώσει οι προετοιμασίες του στησίματος της σκηνής και θα είχε 3 μέρες στην διάθεσή της για τις πρόβες. Η ανακοινώσεις που είχαν κολληθεί σε όλες τις κολόνες της κωμόπολης ενημέρωναν το κοινό ότι η διάσημη σολίστας μπαλαρίνα που ήρθε ιδιαίτερα από το Hong Kong για τον εορτασμό της πόλης θα έδινε τελικά δυο παραστάσεις και όχι μόνον μια, όπως ήταν αρχικά προγραμματισμένο. Το ενδιαφέρον του κοινού και η ζήτηση των εισιτηρίων ήταν τόσο μεγάλη, που η καλλιτέχνης δέχτηκε την πρόταση του δημάρχου να παρατείνει την διαμονή της για 3 μέρες ακόμα και να δώσει μια δεύτερη παράσταση δυο μέρες αργότερα.Που την έχανες, που την έβρισκες, η μπαλαρίνα ήταν πάνω στην σκήνη και έκανε εξάσκηση με Arabesque, Plié, Rond de jambe, Developpé, Retiré, Attitude και Pirouette μέχρι είτε να νιώσει τον καυτό ήλιο στο ιδρωμένο κεφάλι της είτε να αρχίσουν και τα μικρά παιδιά να πέφτουν από τους απανωτούς γύρους ζαλισμένα με γέλια κάτω από την σκηνή. Έπρεπε να κάνει μονή της την εξάσκηση, τα υπόλοιπα μέλη του χορευτικού συνόλου θα ερχόντουσαν την επόμενη μέρα. Κανονικά ως σολίστας θα έπρεπε να την περιμένουν και να μην περιμένει τους άλλους, αλλά υπήρξε δυστυχώς ένα πρόβλημα με τις ημερομηνίες. Άλλωστε δεν ήταν από τους ανθρώπους που μόλις έρθει η επιτυχία σηκώνουν μύτη μέχρι τον ουρανό. Θα εξασκούντο έστω και μόνη της. Τι στο καλό, μια μέρα ήταν, θα τα κατάφερναν και με λιγότερη προετοιμασία. Είχαν ήδη χορέψει πάμπολλες φορές την "Λίμνη των κύκνων" προηγουμένως, άλλα όπως και να το έκανε κάθε σκηνή είναι, ως γνωστόν, διαφορετική. Ήταν σαν να ζητούσε κανείς από ένα παίχτη του βόλεϊ να παίξει μόνον με ένα δεύτερο συμπαίκτη στην άμμο, ενώ είχε συνηθίσει για χρόνια να είναι μέλος μιας ομάδας των 6 σε ένα κλειστό γήπεδο. Λόγω έλλειψης χώρου στο προαύλιο της εκκλησίας, θα έπρεπε να προσαρμόσουν λίγο την χορογραφία στην μικρότερη επιφάνεια και στην ιδιαίτερη φόρμα της σκηνής.
Υπήρχαν πολλά κομμάτια τα οποία μπορούσε να χορέψει μόνη της, αλλά τα pas de deux, εκεί που έπρεπε να χορεύει δηλαδή σε Duet έπρεπε να τα αφήσει για την επόμενη μέρα. Ο χορευτής που θα την συνόδευε αυτή την φορά ήταν ένα νέο ταλέντο και δεν μπορούσε να κρύψει την ανυπομονησία της να τον ξαναδεί. Ήταν γνωστός για το ότι μερικές φορές αυτοσχεδίαζε, το οποίο ήταν φυσικά ένα faux pas αλλά έκανε και την όλη υπόθεση τρομερά ενδιαφέρουσα.
Για την μουσική της παράστασης είχαν κλείσει μια συμφωνική ορχήστρα με τον ελάχιστο δυνατό αριθμό μουσικών, πάλι λόγω έλλειψης χώρου και ίσως ίσως χρημάτων, γιατί η πληρωμή της μπαλαρίνας και του πρώτου χορευτή είχε υπερβεί το υπάρχον ποσό που είχε συμφωνήσει το δημοτικό συμβούλιο για τον εορτασμό.
Και οι μουσικοί της ορχήστρας έμεναν στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια. Το πρωί συναντιόταν με την μπαλαρίνα στο πρωινό. Μόλις τελείωναν την μερίδα τους, ρωτούσε ο ένας ή άλλος αν μπορούσε να έχει και το αυγό της, την φέτα ψωμιού ή την μερίδα μερέντας και φυσικά εκείνη τους την παρείχε ευχαρίστως. Το στομάχι είχε συνηθίσει πλέον όλα αυτά τα χρόνια την πείνα και το αίσθημα του άδειου, που είχε σταματήσει και να γουργουρίζει. Τι νόημα είχε, αφού έτσι και αλλιώς δεν θα το εισάκουε κανείς ή πιο σωστά καμιά.
Οι πρόβες των επόμενων ημερών πήγαν σύμφωνα με τις προσδοκίες καλά και χωρίς κανένα πρόβλημα. Όλοι οι αναμενόμενοι χορευτές είχαν καταφέρει να φτάσουν έγκαιρα, μέχρι που ακόμα και αυτοί που θα έπρεπε να κάνουν κάποιο κομμάτι της διαδρομής με πλοίο ήρθαν στην ώρα τους. Η προετοιμασία προχώρησε βάση του προγράμματος, η τροποποιημένη χορογραφία ήταν κατανοητή σε όλους, και έτσι τους βρήκε το βράδυ ο ύπνος στα κρεβάτια κουρασμένους, ικανοποιημένους και αισιόδοξους για την επόμενη μέρα, την μέρα της παράστασης.
Ποιος δεν ξέρει το τρακ που πιάνει όλους όσους δουλεύουν στην σκηνή; Όση προετοιμασία και να έχεις κάνεις, οποία εμπειρία και να έχεις μαζέψει κατά καιρούς, πάντα παρουσιάζεται η ανησυχία λίγο πριν. Η ιδέα ότι μπορεί αυτό που θα παρουσιάσεις να μην αρέσει, να μην αρκέσει, να απορριφθεί η δουλειά σου, γιατί είσαι αυτό που κάνεις, και το κοινό μπορεί να σε δεχτεί ή να σου αποδείξει την μηδαμινότητά σου. Τι και αν είχες στο παρελθόν θετικές κριτικές, το παρελθόν δεν ισχύει, ο κόσμος θα σε κρίνει, ξανά και ανεξάρτητα από τα προηγούμενα σου κατορθώματα. Αντίθετα μερικές φορές το παρελθόν σου είναι εμπόδιο, γιατί ίσως όσο καλύτερος ήσουν στο παρελθόν τόσο υψηλότερα σηκώνεται και η προσωπική πήχης, αυτή που σε κάθε καινούργια προσπάθεια, αγωνίζεσαι να ξεπεράσεις.
Η μπαλαρίνα του 17, άφησε στα χείλη της να λιώσει η ζάχαρη που έκρυβε πάντα σε ένα φακελάκι στο tutu και μπήκε στην σκήνη με ένα Grand jeté. Το δοξάρι του βιολιστή έθεσε ένα άδοξο τέλος στο μακρύ άλμα, καρφωνόμενο στο άδειο της στομάχι. Η δεύτερη παράσταση ματαιώθηκε, η πρώτη τελείωσε πριν ακόμα αρχίσει.
