Κάτι περίεργο συνέβαινε όμως στο δωμάτιο όταν φιλοξενούσε επισκέπτες. Κάτι που είχε επιπτώσεις όχι μόνον στο ίδιο άλλα επηρέαζε και ολόκληρο το υπόλοιπο κτίριο. Το νούμερο 6 έπαιρνε κυριολεκτικά τα απάνω του και ψήλωνε το ύψος των τοίχων του κατά 1,571 εκατοστά.
"Έλα μωρέ και τι έγινε ενάμισι εκατοστό;" θα πει κανείς. Όμως εδώ δεν είναι λαϊκή, "οι ντομάτες βγήκαν παραπάνω από ότι ζήτησες κυρά, πειράζει;" Εδώ μιλάμε για ένα κτίριο, όπου δεν μπορεί ένα δωμάτιο να πάρει την πρωτοβουλία να μεγαλώσει. Πριν αρχίσει η οικοδόμηση έκανε ο πολιτικός μηχανικός υπολογισμούς στατικής και τροποποίησε τα σχέδια, προκειμένου να την καλυτερεύσει, για να το κάνει ασφαλές. Δεν μπορεί να έρχεται ένα δωμάτιο και να κάνει του κεφαλιού του. Τι θα συνέβαινε αν όλα έτσι έπρατταν; Χάος θα γινόταν. Λίγο περισσότερο από τώρα που ένα τσαχπινιάρικο αποφασίζει ότι χρειάζεται λίγο περισσότερο χώρο, ότι στενεύεται στην τωρινή πραγματικότητα.
Το ενάμισι εκατοστό στο ισόγειο έκανε το κτίριο να στραβώνει ελάχιστα αλλά παρατηρήσιμα. Πάμπολλες φορές ήρθε η πολεοδομία να κάνει αναφορά, διότι αλλάζει με το κτίριό της δήθεν την συμφωνημένη από την ανάλογη αρχή εικόνα μορφή της πόλης. Η φόρμα του ξενοδοχείου είχε δηλωθεί κυβική, άμα της άρεσε καλύτερα να είναι ένα τραπέζιο, θα έπρεπε να κάνει αίτηση τροποποίησης των σχεδίων, να ζητήσει προηγουμένως άδεια πολεοδομήσεις, να τηρήσει κάποια χρονικά πλαίσια εργασίας, μια συγκεκριμένη διαδικασία γραφειοκρατίας. Δεν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να τους θέτει μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα. Έπρεπε οπωσδήποτε να επανέφερε την προηγούμενη κατάσταση δόμησης και να πλήρωνε πρόστιμο για την επιπρόσθετη δουλεία που τους προκαλούσε.
Της κας Ευδοξίας ήσαν δεμένα τα χέρια. Πλήρωσε αρκετές φορές το πρόστιμο, όμως όπως ακριβώς δεν έκανε τίποτε για να αλλάξει το κτίριό της, τόσο λιγότερα μπορούσε να κάνει για να το επαναφέρει στην αρχική του κατάσταση. Ήξερε πως θα συνέβαινε αυτό αργά ή γρήγορα, όταν έφευγαν οι επισκέπτες του δωματίου νούμερο 6, οπότε δεν ανησυχούσε υπέρμετρα. Σαν καλή ξενοδόχος δεν έκανε ουδεμία κίνηση να βοηθήσει τους πελάτες της να φύγουν μια μέρα νωρίτερα, άλλα ούτε και θα της περνούσε ποτέ από το μυαλό να αρχίσει τις δολοπλοκίες μόνον και μόνον για να αποφύγει τις τυχούσες δυσκολίες με τις υπηρεσίες. Θα μπορούσε βεβαίως να τους ζητήσει να αλλάξουν δωμάτιο, αλλά αυτή η ιδέα δεν της άρεσε για δυο λόγους. Πρώτον δεν είχε διάθεση να έβαζε τους ανθρώπους στον κόπο να φτιάχνουν πάλι βαλίτσες, να τακτοποιούν τα πράγματά τους για δεύτερη φορά σε άλλες ντουλάπες και όλα αυτά για τις λίγες μέρες που είχαν μείνει ακόμα μέχρι την αναχώρησή τους. Δεύτερον δεν της πήγαινε καρδιά να στερήσει την χαρά σε εκείνο του νούμερου 6. Ήταν ένα αισιόδοξο δωμάτιο αλλά έπεφτε σε κατάθλιψη όταν ήταν για αρκετό καιρό άδειο.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρεύμα. Είτε τα είχε καλά με την πολεοδομία, είτε με το δωμάτιό της. Αποφάσισε ότι το γωνιακό δωμάτιο του ισογείου ήταν πιο σημαντικό.
Περιέργως όμως, κανένα από τα άλλα δωμάτια δεν του κάκιωναν. Δεν είχαν πρόβλημα με το χούι του. Ούτε τα γειτονικά που νιώθανε άμεσα την αίσθηση την έντασης στους τοίχους, ούτε εκείνα στην αντίθετη πλευρά του κτιρίου που αναλάμβαναν να σηκώσουν περισσότερο βάρος ξαφνικά. Κρίνανε εκ των ιδίων, ότι όλα τους όλο και κάποια παραξενιά έχουν και χαιρόντουσαν να βλέπουν την κα Ευδοξία να τα δέχεται χωρίς να προσπαθεί να τα επαναφέρει στην τάξη. Τι πήγαινε να πει άλλωστε τάξη; Ποιος την είχε ορίσει; Είχε δοθεί από κάποιο βίκο ον, από την φύση, από τα μαθηματικά, μια βουλή των 300; Και γιατί να μην είχαν δικαίωμα αυτά να την ορίσουν. Εάν δεν ίσχυε εκτός ξενοδοχείου, δεν τους ενδιέφερε. Αρκούσε που την καταλάβαιναν και σέβονταν όλοι όσοι βρίσκονταν μέσα στους τοίχους αυτού εδώ του κτιρίου. "Η βουλή των 28 δωμάτιων", είχε εκεί την δύναμη και την ευθύνη του καθορισμού της τάξης και των νόμων.
Αυτή η τάξη λοιπόν των 28 λειτουργούσε αρκετά χρόνια χωρίς προβλήματα, άμα κάνεις εξαιρούσε τα απανωτά πρόστιμα και τις ενοχλητικές επισκέψεις της πολεοδομίας, μέχρις ότου άλλαξε κάποτε συνήθειες το δωμάτιο με το νούμερο 6.
Βαρέθηκε βλέπεις να επανέρχεται σαν ακορντεόν στο αρχικό του μέγεθος, και αποφάσισε ότι δεν ήταν πλέον απαραίτητο. Άρχισε λοιπόν σε κάθε καινούργιο επισκέπτη να μεγαλώνει κατά 1,571 εκατοστά. Συνηθισμένη η κα Ευδοξία στην περίεργη φόρμα του χτήριο της, δεν πρόσεξε την επικίνδυνη αλλαγή μέχρι που έφτασε η αριστερή μπροστινή γωνία του ξενοδοχείου να είναι ολόκληρα 4,71 εκατοστά υψηλότερη από εκείνην πίσω δεξιά.
Ήξερε το στρες στο οποίο τίθεται κάθε δωμάτιο με τις αλλαγές των μεγεθών, αναλογιζόταν την αγωνιά των σωλήνων αν θα αρκούσε η διαστολή ή η συστολή τους σε κάθε καινούργια κατάσταση, όμως τα τρία κόμμα δεκατέσσερα υπερβολικά εκατοστά είχαν ξεπεράσει πλέον κάθε όριο. Έπρεπε να παρεμβεί, παρόλο που δεν είχε ιδέα πως θα τα κατάφερνε. Ήξερε τα δωμάτιά της, ήξερε την σκληροκεφαλιά τους, άμα τους έμπαινε κάτι στο μυαλό τους, δε το έβγαζαν με τίποτε. Τα ήξερε, αλλά ήταν δύσκολο να τα καταλάβει, γιατί το μυαλό και η διάνοια ενός δωματίου λειτουργούν πολύ διαφορετικά σε σχέση με αυτά ενός ανθρώπου. Έπρεπε να βρει όμως σύντομα ένα τρόπο επικοινωνίας γιατί σε λίγες μέρες θα ερχόντουσαν καινούργιοι επισκέπτες και το δωμάτιο πάλι θα μεγάλωνε. Αν δεν αντιδρούσε τώρα, διέτρεχε ο κίνδυνος να συμβεί κάποιο ατύχημα ή και να καταρρεύσει ολόκληρο το κτίριο.
Συμβουλεύτηκε "την βουλή των 28".Το 6 θα άλλαξε για μια μέρα θέσεις με το 21, θα ένιωθε τις επιπτώσεις των πράξεών του και θα αποφάσιζε αυτεξούσια την αύξηση του ύψους του.
Απόφαση σε εκατοστά: Μηδέν.
