Έτσι απογοητεύθηκε όταν αναγκάστηκε να το δώσει πριν 16 μέρες για πρώτη φορά μετά από 3 χρόνια σε έναν κύριο, μάλλον στα τέλη των πενήντα. Ο Χρήστος όπως πάντα βοήθησε τον κύριο με την συνοδό του, παίρνοντας δυο από τις αποσκευές τους, ξεκλείδωσε τη πρώτη πόρτα στα αριστερά του πρώτου ορόφου, εκεί που ήταν αναρτημένο το νούμερο 10, τους παρέδωσε τα κλειδιά και τις βαλίτσες και έφυγε με τον γρήγορο συνηθισμένο τρόπο του. Στο δρόμο προς την ρεσεψιόν συλλογιζόταν πόσο αγαπημένα και στενά κρατούσε ο κύριος το μπράτσο της συνοδού του δίπλα του, και πόσο τρομοκρατημένο φαινόταν το πρόσωπό της. Tί αξιέπαινο από μέρους του, να την βοηθά να ξεπεράσει μια δύσκολη εποχή; Ήταν φανερό η κοπέλα βρισκόταν σε μια μεγάλη εσωτερική ένταση, κάτι φοβότανε.
"Ποιός ξέρει ποιές φοβίες αλήθεια της καταστρέφανε την ζωή," αναρωτιότανε ο Χρήστος που ήξερε βεβαίως την θεωρία της κας Ευδοξίας για το συγκεκριμένο δωμάτιο.
Ο κύριος του νούμερο 10 και η συνοδός του καθίσανε πρόσωπο με πρόσωπο στις δυο αναπαυτικές κόκκινες πολυθρόνες μπροστά από το κρεβάτι του δωματίου. Ήταν στιγμή να αναλογιστούν τι περάσανε μέχρι εκείνη την στιγμή. Ο κύριος, πρώην στρατιωτικός, βγήκε πρόσφατα στην εφεδρεία. Μαθημένος όπως ήτανε όλα αυτά τα χρόνια λόγο δουλειάς, προγραμμάτισε τον ελεύθερο του χρόνο μέχρι και την τελευταία στιγμή και δεν τον άφηνε να πάει ανεκμετάλλευτος. Μια μέρα παίρνοντας το πρωινό του στην κουζίνα άκουσε στο ραδιόφωνο για ένα διαγωνισμό. Όποιος γνώριζε το όνομα του συγγραφέα του βιβλίου "Η ιστορία ενός ηλιθίου" θα κέρδιζε ένα εισιτήριο για μια παράσταση του τσίρκου. Ήξερε την απάντηση, πήρε τηλέφωνο και κέρδισε. Από τότε τον κυρίεψε κάτι σαν αρρώστια. Όποιος διαγωνισμός και να υπήρχε, ότι και να ζητούσαν, όποιος και να τον διοργάνωνε λάβαινε μέρος. Την εβδομάδα έστελνε δεκάδες κάρτες με λύσεις, έπαιρνε πάμπολλα τηλέφωνα σε τηλεοπτικούς σταθμούς, έγραφε μηνύματα με το κινητό με τις απαντήσεις. Η συνέπεια, η εργατικότητα και η επιμονή με την οποία είχε πάρει αυτό το hobby του δεν έμεινε χωρίς αποτελέσματα. Ήδη είχε κερδίσει πολλά βραβεία. Ένα ηλεκτροκίνητο αμάξι για ανάπηρους με μέγιστη ταχύτητα τα 20 χιλιόμετρα την ώρα, 3 σίδερα ισιώματος μαλλιών, 5 φυτά για ενυδρείο αλμυρού νερού, 14 τετραγωνικά μέτρα μοκέτας, 28 καρουλάκια νήματος σε δυο διαφορετικά σετ ραπτικής, 5 ρολό ταπετσαρίας ροζ χρώματος, ένα εισιτήριο για δέκα άτομα σε μουσείο λαογραφικής τέχνης, 15 κιλά σκυλοτροφή, 5 βάζα χάντρες για χειροτεχνικές συνθέσεις, 3 κουταλάκια του γλυκού, 9 προσκλήσεις σε διαφορετικούς χορούς των οδοντιάτρων και 29 ταξίδια με διάρκεια από μια μέρα μέχρι και 2 εβδομάδες.Έπρεπε να το παραδεχτεί ότι καλά όλα τα βραβεία, αλλά τι να το έκανε το ηλεκτροκίνητο αμάξι, αφού οδηγούσε μια μηχανή, τα σίδερα για τα μαλλιά όντας καραφλός, τα φυτά του αλμυρού νερού χωρίς ενυδρείο, την μοκέτα στο παρκέ, τα καρουλάκια νήματος, άμα είχαν όλα το ίδιο χρώμα, καφέ, την ταπετσαρία, την σκυλοτροφή, έχοντας γάτα, ή τις προσκλήσεις στους χορούς, με τέτοιες φοβίες απέναντι στους οδοντογιατρούς, όμως τα ταξίδια ήσαν κάτι για το οποίο άξιζε πραγματικά την προσπάθεια, τον χρόνο του και τα χρήματα που επένδυε στις συμμετοχές του σε όλα αυτά τα παιχνίδια και τους διαγωνισμούς.
Πόσο χαιρόταν κάθε φορά που του δινόταν δυνατότητα να πάει να επισκεφτεί κάποιο μέρος που από μόνος του μάλλον δεν είχε ποτέ την ιδέα να πήγαινε. Δεν θα περνούσε ποτέ από το μυαλό του να έκανε το γύρο των Μετεώρων με το ποδήλατο, ή να πήγαινε για κανό στα Τέμπη, να έπινε καφέ στο Πήλιο, να έτρωγε γλυκό στην Πάτμο, φαγητό στην Πύλο, και για τσάι του βουνού στην Πάτρα μέσα σε 4 συνεχόμενες μέρες. Μέχρι τώρα πάντα υπήρξε κάποιος από τους γνωστούς ή και τους φίλους που να ερχόταν για παρέα στις εκδρομές που κέρδισε. Όμως αυτή την φορά δυσκολεύτηκε να βρει κάποιον για να μοιραστεί την δεύτερη θέση αυτού εδώ του βραβείου. 3 εβδομάδες στο ξενοδοχείο της κας Ευδοξίας με τα 28 δωμάτια. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί αυτή η ξαφνική δυσκολία, πως και όλοι έτυχε να έχουν κάτι άλλο να κάνουν, πως και τόσο πολλοί από τους γνωστούς του αρρώστησαν βαριά και με κολλητικές αρρώστιες, οι συνάδελφοι έπρεπε να παραδώσουν τα νούμερα του τριμήνου μες το Φεβρουάριο, η αδερφή του του ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος στην ηλικία των 45. Κανονικά δεν θα τον στεναχωρούσε η έλλειψη συνοδού, είχε πάει και άλλες φορές μόνος στις εκδρομές, αλλά για το συγκεκριμένο ταξίδι είχε θέσει ο διοργανωτής την προϋπόθεση της ύπαρξης ενός συνοδού. Ένα άτομο μόνο του δεν θα μπορούσε να παραλάβει το πρώτο βραβείο. Έτσι ήταν οι κανόνες του διαγωνισμού, σκληροί και άκαρδοι, ένας λόγος παραπάνω να χαρεί κανείς που τελικά τα κατάφερε και δεν το άφησε να πάει χαράμι και να χαθεί.
Η συνοδός του κυρίου στην δεύτερη πολυθρόνα του δωματίου με το νούμερο 10 τον κοιτούσε με φανερή επιφύλαξη. Είχε προσέξει ότι η πόρτα μετά την αναχώρηση του πορτιέρη είχε μείνει ακλείδωτη. Αναρωτιόταν πόσο γρήγορα θα μπορούσε να σηκωθεί από το κάθισμα.
Έξι βήματα, τα είχε μετρήσει, απείχε από την έξοδο του δωματίου μακριά από τον παρανοϊκό που την απήγαγε.
