Οι ρουμπινέδες ήταν ένα όνειρο και η κα Ευδοξία ήταν ερωτευμένη με αυτούς.
Το μαύρο γιαπωνέζικο κρεβάτι στο κύριο δωμάτιο ήταν τοποθετημένο πάνω σε ένα ζαχαρί χρώματος βάθρο. Πίσω από το προσκέφαλο κρυμμένη με ένα μαυρόασπρο παραβάν βρισκόταν η ντουλάπα με πολλές πρακτικές θέσεις και ένα ολόσωμο καθρέφτη σε οβάλ σχήμα. Αριστερά και δεξιά από το κρεβάτι είχε τοποθετήσει μαύρους κύβους, που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως σκαμπό αλλά και ως τραπεζάκια νυκτός. Το διπλό κρεβάτι του δωματίου το είχε φτιάξει ο Χρήστος με τα ίδια του τα χέρια, σύμφωνα με σχέδια της ξενοδόχου. Το δε στρώμα που είχαν προμηθευτεί ήταν άριστης ποιότητας. Το μοτίβο της μοκέτας στο δάπεδο ήταν το ίδιο με αυτό του βάθρου, με την μονή διάφορα ότι διαλέχθηκε ένα τόνο πιο ανοιχτόχρωμο.
Ο κρυφός φωτισμός, τα μπαμπού, μερικά με άνθη, η ευχάριστη αίσθηση ισορροπίας των χρησιμοποιημένων υλικών, της επιλογής της φόρμας των επίπλων και την λειτουργικότητάς τους έκαναν την διαμονή σε αυτό το δωμάτιο ιδιαίτερα ευχάριστη.
Αυτή ακριβώς ήταν η πρόθεση της κας Ευδοξίας, όταν έδωσε την εντολή στους μαστόρους της. Ήθελε να φτιάξει μια μικρή όαση σε αυτό το δωμάτιο και θα πραγματοποιούσε την πρόθεσή της ανεξάρτητα από το κόστος. Κάθε ξενοδοχείο χρειάζεται ένα τέτοιο δωμάτιο θύμιζε στον εαυτό της, όταν μερικές φορές απελπιζόταν κατά την διάρκεια των εργασιών γιατί κάτι ανέλπιστο παρουσιαζόταν και καθυστερούσε το αναμενόμενο τέλος της ανακαίνισης. Όλοι αυτοί οι επισκέπτες που θα έμεναν από εκεί και πέρα στο δωμάτιο με το νούμερο 25 θα εκτιμούσαν τις ιδιαίτερές της προσπάθειες. Μέχρι τώρα κανένας από τις 3 νεαρές κυρίες και τον κύριο που έμειναν εκεί δεν εκφράσανε παράπονο ότι δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες τους, αντίθετα έκαναν μόνον θετικά σχόλια. Ήταν πολύ χαρούμενη για αυτό, αλλά δεν σταματούσε να αναρωτιέται πως θα μπορούσε να το καλυτερεύσει. Αγόρασε επιπρόσθετες πετσέτες, και πρόσεχε να μην τις ανακατεύει με εκείνες των άλλων δωματίων έτσι ώστε να παραμείνουν μαλακές, αφράτες και μυρωδάτες για όσο περισσότερο καιρό δυνατόν. Ζήτησε από την κόρη μιας γνωστής που σπούδαζε ιαπωνική φιλολογία, να της προμηθεύσει γιαπωνέζικα κείμενα σε καλλιγραφικά ιδεογράμματα με ευχές για καλή ξεκούραση, ανάκτηση ηρεμίας και διατήρηση εσωτερικής ισορροπίας. Φυσικά και δεν παρέλειπε το καθημερινό διεξοδικό καθαρισμό. Δεν ήθελε να της συμβεί, να έρθει ο κατάλληλος επισκέπτης για το δωμάτιο με το νούμερο 25 και να μην είναι έτοιμο. Ήταν θέμα τιμής.
Με το που είδε τον επισκέπτη να εισέρχεται στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια ήξερε πως ήταν ένας υποψήφιος για αυτό με το νούμερο 25. Το ύφος του, το βλέμμα στα μάτια του, ο τρόπος που ήταν χτενισμένα τα μαλλιά του, τα ρούχα και η στάση του σώματός του δεν αφήνανε κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Πήρε τα κλειδιά του 25 από την ειδική κατασκευή με τα ραφάκια, και ζήτησε από τον κύριο έχοντας ένα από τα πιο ευγενικά χαμογέλα στο πρόσωπο να την ακολουθήσει. Παρόλο που ήταν κανονικά δουλειά του Χρήστου να βοηθήσει, ούτε που της πέρασε από το μυαλό να τον καλέσει. Η κα Ευδοξία ήθελε να ασχοληθεί προσωπικά με αυτόν τον επισκέπτη του ξενοδοχείου της. Ξεκλείδωσε την πόρτα, την άνοιξε προσεκτικά, και χάρηκε αφάνταστα όταν τον άκουσε να απαντά θετικά στην ερώτησή της εάν είναι της αρεσκείας του. Του έδειξε το μπάνιο, την ντουλάπα στο πίσω μέρος τους δωματίου, το μαύρο κρεβάτι. Ρώτησε αν θα ήθελε να ετοιμάσει το νερό για ένα μπάνιο. "Άμα επιθυμείτε μπορείτε και να ενεργοποιήσετε την λειτουργία του υδρομασάζ", ενημέρωσε τον επισκέπτη και του έδειξε τον ανάλογο μοχλό. "Αφρόλουτρο;" τον ρώτησε και πρόσθεσε μια γενναιόδωρη ποσότητα στο νερό του μπάνιου που αμέσως άρχισε να μοσχοβολά γιασεμί.
"Μπορείτε άμα θέλετε να διαλέξετε μια πιτζάμα από αυτές που θα βρείτε στην ντουλάπα σας", είπε κατευθυνόμενη προς την έξοδο.
Κοντοστάθηκε και αναρωτήθηκε εάν κάτι ξέχασε, το θυμήθηκε.
"Εύχομαι να έχετε μια καλή διαμονή στο ξενοδοχείο μας. Αν χρειασθείτε κάτι, θα χαρώ αν μπορώ να σας φανώ χρήσιμη," πρόσθεσε και έκλεισε πίσω της αθόρυβα την πόρτα.
"Tι να χρειαστώ;" αναρωτήθηκε ο κύριος του 25 θετικά ξαφνιασμένος από την άνευ προηγουμένου εξαιρετική περιποίηση της κας Ευδοξίας. Το δωμάτιο ήταν ένα όνειρο, οι τρόποι της ξενοδόχου πέρα από κάθε προσδοκία και το νερό στην μεγάλη μπανιέρα ευωδίαζε ευχάριστα. Είχε ακούσει τα καλύτερα λόγια για το ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια και την ιδιοκτήτριά του στον κύκλο του. Όμως ποτέ δεν πίστεψε ότι θα ήταν όλα στην πραγματικότητα τόσο πεντακάθαρα, καινούργια, όμορφα, τέλεια. Απέφυγε να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη της ντουλάπας όσο έψαχνε να βρει μια πιτζάμα στα μέτρα του. Βρήκε μια, έβγαλε τα ρούχα του και τα άφησε σε ένα σωρό μπροστά του, έπρεπε να ζητούσε από την ξενοδόχο να τα έδινε για καθαρισμό, έπρεπε να το κάνει σύντομα, τα χρειαζόταν ξανά την επόμενη μέρα το νωρίτερα.
Μπήκε με προσοχή στην μπανιέρα. Ένιωσε το ζεστό νερό να αγκαλιάζει στοργικά το κουρασμένο σώμα του. Πήρε το μαλακό σφουγγάρι στα χέρια και άρχισε να καθαρίζει από πάνω του όλη την περιφρόνηση, τις ματιές αηδίας, την λύπηση, τον φόβο, το κρύο, την πείνα, την απογοήτευση, την έλλειψη κινήτρου, το αλκοόλ.
Όλα τα χτυπήματα της ζωής ως άστεγος.
