To ξενοδοχειο με τα 28 δωματια / 10 post / 1000 λεξεις

Το δωμάτιο με το νούμερο 9 ήταν στην γωνία του κτιρίου στον πρώτο όροφο, αριστερά πίσω μόλις ανέβαινες την σκάλα. Εκεί έβαζε η κα Ευδοξία τους αριθμολάγνους. Αυτούς που κωδικοποιούσαν όλους και όλα με βάση τους αριθμούς. Αυτούς που κάνανε λογαριασμούς με το μήκος των πλευρών των πυραμίδων, που αναδημιουργούσαν νοητά τρίγωνα μεταξύ των πόλεων Βόλου, Βερολίνου και Βαλέντσιας, που εξέταζαν το ιδιαίτερο νόημα της λέξης "πορτοκαλάδα" με βάση τους κωδικούς των διαφορετικών γραμμάτων που την αποτελούν, που διαιρούσαν το μήκος των παραλίων της Ελλάδας, από τον αριθμό του μεγέθους των μακαρονιών που αγοράζεται επί το πλείστον στον δήμο του Ελσίνκι, το νούμερο 8 και προσθέτανε το ένα πέμπτο από την απόσταση γης φεγγαριού. Μέχρι τώρα είχε γνωρίσει η κα Ευδοξία δυο κατηγορίες αριθμολάγνων. Η μια κατηγορία κατέληγε, πως το έφερνε από εδώ πως το έφερνε από εκεί, στο αποτέλεσμα 9 και η άλλη στο 42. Αν το καλοσκεφτότανε θα συνειδητοποιούσε ότι τελικά μόνον το αποτέλεσμα χώριζε τις δυο κατηγορίες, άρα μάλλον δεν ήσαν δυο παρά μια, αλλά δεν ήταν άνθρωπος που να την ενδιαφέρουν οι αριθμοί ή οι σκέψεις που τους περιλαμβάνουν οπότε μάλλον ποτέ δεν θα έφτανε σε αυτό το συμπέρασμα. Κατά την γνώμη της προσδιόριζαν απλά ένα τρόπο ονομασίας των συγκεκριμένων δωματίων και ήσαν ένα απαραίτητο κακό κατά τον έλεγχο των οικονομικών του ξενοδοχείου.

Η κοπέλα που έμενε εδώ και 6 μέρες στο δωμάτιο με το νούμερο 9 δίπλωνε το τρίτο πουκάμισο πάνω στο κρεβάτι την στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο. Είχε σηκωθεί από τις 6 το πρωί προκειμένου να είναι στις 9 έτοιμη. Υπολόγιζε πως χρειαζόταν 3 λεπτά μέχρι να κατέβαζε την βαλίτσα της από το τρίτο ράφι της ντουλάπας στο κρεβάτι, 30 δευτερόλεπτα μέχρι να άνοιγε το 120 εκατοστά μακρύ φερμουάρ, 6 δευτερόλεπτα για 1 μπλουζάκι νούμερο 36, 12 δευτερόλεπτα για τέσσερα εσώρουχα, 3 λεπτά για 3 πουκάμισα, 6 για το νεσεσέρ με τα μπουκαλάκια, τις βούρτσες, τα ψαλιδάκια και την κολόνια, 9 για την προσπάθεια να κλείσει την υπερβολικά γεμισμένη βαλίτσα, 30 λεπτά για το πρωινό, με ένα 3 λεπτών βρασμένο αυγό, 60 γουλιές καφέ, στον οποίο θα έβαζε 30 ml γάλα και 9 γραμμάρια ζάχαρης. Μετά το φαγητό θα βρισκόταν 90 λεπτά στο μπάνιο, 30 από αυτά στην τουαλέτα, διαβάζοντας το βιβλίο "The Original Code in the Bible", 9 λεπτά πλένοντας τα δόντια της και 3 βάφοντας τα δυο μάτια της με μάσκαρα και μαύρο μολύβι, 6 λεπτά θα της έπαιρνε μέχρι να βεβαιωθεί ότι δεν είχε αφήσει ούτε ένα προσωπικό είδος στο δωμάτιο, στην ντουλάπα, στα σερτάρια, κάτω από το κρεβάτι και πίσω από την πόρτα του μπάνιου και 9 μέχρι να φτάσει στο γκισέ της ρεσεψιόν, στην κα Ευδοξία. Κανονικά θα έπρεπε να χαιρόταν. Θα της γινόταν ο λογαριασμός. Επιτέλους. Από την στιγμή που έφτασε στο ξενοδοχείο πρόσμενε εκείνη την στιγμή και ένιωθε και μόνον με την ιδέα κάτι να φτερουγίζει μέσα της.

Ντριν, ντριν, ντριν, ακούστηκε το τηλέφωνο για τρίτη φορά. Ήταν η κα Ευδοξία, ήθελε να επιβεβαιώσει ότι σύμφωνα με την επιθυμία της επισκέπτριας το ταξί θα ερχόταν σε 3 λεπτά μετά τις εννιά.

Έκλεισε το τηλέφωνο με ένα αναστεναγμό μελαγχολίας. Πριν 33 ώρες θα χαιρότανε με αυτήν την είδηση, πριν μια μέρα και 9 ώρες δεν θα λυπόταν. Τώρα όμως μετά από 6 μέρες διαμονής στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια έπρεπε να φύγει. Δεν στεναχωριόταν τόσο επειδή άφηνε το δικό της δωμάτιο παρά που έχανε την καθημερινή παρέα του επισκέπτη του νούμερου 6. Από την στιγμή που συναντηθήκανε 3 μέτρα πριν τελειώσει την ένατη φορά που έτρεχε το 60 λεπτών διαρκείας jogging της, την στιγμή που ο σφυγμός της ήταν 120 το δευτερόλεπτο και η υψηλή πίεση είχε φτάσει τα 130, δεν είχε πλέον μυαλό για τίποτε άλλο παρά για εκείνον. Μέσα στις πρώτες 3 ώρες γνωριμίας μιλήσανε για την επαγγελματική του απασχόληση, για τις ποδοσφαιρικές του προτιμήσεις ομάδων, τις γαστρονομικές του αδυναμίες, τις υπαρξιακές του αναζητήσεις, τις προσωπικές του ανασφάλειες, τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, τις καλλιτεχνικές του ικανότητες, τις μουσικές του παρεκτροπές, τις ταξιδιωτικές επιλογές, τις αυτοκινητιστικές του διαδρομές, τις περασμένες αγάπες.

Περασμένες αγάπες συλλογίστηκε η κοπέλα του δωματίου με το νούμερο 9. Πόσο θα ήθελε στα 30 της να είναι μια από τις περασμένες αγάπες 9 άλλων ανδρών. Όμως για να συνέβαινε αυτό θα έπρεπε τώρα στην ηλικία των 27 να ήταν τουλάχιστον η τωρινή αγάπη κάποιου. Μπορούσε να συμπεριλαμβάνει τον νεαρό του 6 σε αυτήν την κατηγορία; Αυτή η σκέψη είχε 90 τις εκατό πιθανότητες να είναι αληθής. Ο νεαρός δεν έκρυψε το ενδιαφέρον του απέναντί της, δεν τσιγκουνεύτηκε με τα κομπλιμέντα, δεν έστρεψε το βλέμμα του μακριά της καθόλη την διάρκεια των συζητήσεών τους, δεν την άφησε ποτέ με άδειο ποτήρι κρασιού, δεν ξεχάστηκε να μην πληρώσει και το φαγητό της, δεν πέρασε πριν εκείνη μια πόρτα, δεν την άφησε να ανέβει πρώτη την σκάλα, δεν άναψε τσιγάρο στο δωμάτιό της, δεν έψαξε μέσα στα ερωτικά παιχνίδια για τα σημεία του σώματος της με ατέλειες κυτταρίτιδας, δεν άφησε ανοικτό το κινητό κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης, δεν τον πήρε ο ύπνος αμέσως μετά.

Ήταν ένας κύριος, έπρεπε να το παραδεχτεί. Δεν έκανε κανένα λάθος. Δεν ήταν τυχαίο όμως. Αφού έμενε στο 6, τι άλλο θα μπορούσε να είναι παρά αυτό που εκείνη έψαχνε; Το αντίστοιχό της, ένα γυρισμένο ανάποδα 9. Έβαλε νοερά τα δυο νούμερα στη σειρά δίπλα στο άλλο, πρώτο το δικό του και μετά το δικό της. Ένιωσε το αίμα να κυλά ζεστό και να γεμίζει τα μικρά αγγεία στα μαγουλά της.
Τι κωδικός και αυτός; ψιθύρισε στον εαυτό της αλαφιασμένη.
Σχημάτισε το νούμερο του 6 στο τηλέφωνο. Όταν μετά από 18 χτύπους δεν απάντησε κανείς, πήρε την ρεσεψιόν.

"Ο νεαρός του νούμερου 6 είχε αλλάξει δωμάτιο το χθεσινό βράδυ" της είπε η κα Ευδοξία. "Στις 3 ώρα ήρθε η γυναίκα του με την εξάχρονη κόρη, το τρίχρονο αγοράκι και το 6 μηνών μωρό τους για να του κάνει έκπληξη. Τους μετέφερε καλύτερα σε δυο οικογενειακά δωμάτια. Γιορτάζανε τα 12 χρόνια γνωριμίας αλλά και τα μελλοντικά 30."

Ένα ρίγος την τράνταξε, ήταν δηλαδή ένας από αυτούς του 42;