Μια άλλη πηγή αισιοδοξίας για την κα Ευδοξία ήταν το γεγονός ότι μπορούσε να βασίζεται σε κάποια επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Παραδείγματος χάριν, ότι χειμώνα καλοκαίρι όταν είχε ελεύθερο ο Χρήστος, θα πήγαινε στην παραλία για βαρκάδα, ότι κάθε πρωί ο κος Αρίστος θα έβγαζε τα τραπεζάκια και τις καρέκλες του καφενείου έξω, και κάθε βράδυ πριν έκλεινε θα τις στοίβαζε στο εσωτερικό του καφενείου, ότι κάθε πρωί στις εξίμιση θα γινόταν ο όρθρος στο εκκλησάκι, ότι κάθε φθινόπωρο θα αφήνανε τα χελιδόνια τις φωλιές που είχαν χρησιμοποιήσει κατά την διάρκεια του καλοκαιριού και ότι όσοι ήρθαν στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια συστημένοι από την κυρία με το νούμερο 12 θα ξαναρχόντουσαν. Δεν μπορούσε να εξηγήσει την σύμπτωση αλλά ήλπιζε ότι είχε να κάνει και λίγο με το γεγονός ότι έδινε τα δωμάτια ανάλογα με την ψυχολογία των επισκεπτών.
Ο νεαρός του 24 ήταν ένα από τα παραδείγματα αυτών που ερχόντουσαν επαναληπτικά και ευχαρίστως στο ξενοδοχείο. Την κυρία του δωμάτιου με το νούμερο 12 την είχε γνωρίσει πριν τρία χρόνια ανήμερα των Χριστουγέννων στην παραλία. Η κυρία με το νούμερο 12 ήταν χειμερινή κολυμβήτρια και ο νεαρός του 24 είχε βγει για βόλτα με τον σκύλο του, ένα σέτερ στο χρώμα του καφέ μελιού. Ο σκύλος ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα αφημένα στην αμμουδιά πράγματα της κυρίας που για τουλάχιστον 5 λεπτά τα ψαχούλευε με την μύτη του.
"Μάλλον μυρίστηκε την γάτα μου" του είχε πει η κυρία με το ηλιοκαμένο δέρμα και το αξιοζήλευτα δεμένο σώμα για την ηλικία της βγαίνοντας από το νερό.
Έτσι αρχίσανε να συζητάνε, έτσι μιλήσανε για οικιακά ζώα, για γάτες, παπαγάλους, σκύλους, ινδικά χοιρίδια, πόνι. Του νεαρού του 24 δεν του αρκούσε ένα σέτερ μόνον. Στην μπανιέρα του διαμερίσματός του είχε ένα χέλι, στο κιβώτιο του ψωμιού μια αράχνη, και σε ένα γυάλινο κουτί, στο χωλ, στο ερπετάριο ένα λεγκουάνα.
Ασχολείτο με τις ώρες με τα ζώα του. Δεν τους αγόραζε το φαγητό στα μαγαζιά με ζωοτροφές, δεν χρειαζόταν. Μαρούλια και άλλα σαλατικά, φρούτα, τζιτζίκια, ακρίδες και ποντίκια για το λεγκουάνα μπορούσε να βρίσκει και στα χωράφια. Μύγες και κουνούπια για την αράχνη δεν χρειαζόταν να ψάχνει πολύ, βρισκόντουσαν παντού τριγύρω του. Μόνον για το χέλι δυσκολευότανε λιγουλάκι, αλλά τελικά πάντα και για αυτό κατάφερνε να έχει τα απαραίτητα ζωντανά ψαράκια.Όταν ερχόταν στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια δεν ερχότανε μόνος. Έβαζε την αράχνη σε ένα βάζο μαρμελάδας, το λεγκουάνα στο σακίδιό του και το χέλι σε ένα τάπερ γεμάτο νερό. Ο Χρήστος πάντα ξαφνιαζόταν που ποτέ δεν χρειάστηκε να βοηθήσει με τις αποσκευές του, αλλά ήξερε πως κάθε επισκέπτης έχει τις ιδιαιτερότητες του και για αυτό δεν νοιαζόταν υπέρμετρα. Ούτε τον ενοχλούσαν οι παραγγελίες για σαλατικά και φρούτα στο δωμάτιο. Όμως δεν μπορούσε να κρύψει την έκπληξή του όταν είδε ένα βράδυ τον νεαρό του 24 πάνω στα κεραμίδια της εκκλησίας να στέκεται καμπουριασμένος και να περιμένει ακίνητος. Νόμισε ότι ίσως προσπαθούσε να απελευθερώσει καμιά γάτα που είχε παγιδευτεί, όμως όταν τον είδε με μια ξαφνική κίνηση να αρπάζει ένα ποντίκι από την ουρά και να το χώνει στο σακίδιό του, βάλθηκε να τον παρατηρεί μέχρι να καταλάβει τι νόημα είχαν όλα αυτά.
Στο σακίδιο μάλλον ήσαν και άλλα μικρά ζώα, γιατί το ύφασμα μια δίπλωνε από μόνο του και άλλοτε ξανατεντωνόταν χωρίς κάποια εξωτερική επίδραση.
Ο Χρήστος δεν ήξερε τι να κάνει. Να ενημερώσει την κα Ευδοξία; Για ποιο λόγο ακριβώς; Επειδή ένας επισκέπτης βάζει σε ένα σάκο ποντίκια; Ήταν θέμα που έπρεπε να ανησυχεί την ξενοδόχο; Ήταν θέμα που θα έπρεπε να την ενδιαφέρει; Δεν μπορεί ο καθένας στις διακοπές του να κάνει αυτό που θέλει; Γιατί να μην ισχύει αυτό και για τον νεαρό του 24; Μόνον και μόνον επειδή κυνηγά ποντίκια; Και εκείνος "κυνηγούσε" δελφίνια, ποιος ήταν για να κρίνει αν το να κυνηγάς δελφίνια είναι καλό, ενώ τα ποντίκια κακό; Υπήρχαν καλά και καλά ζώα; Ποιος τα χώρισε; Με ποια κριτήρια; Μόνον και μόνον επειδή οι σκίουροι έχουν χνουδωτή ουρά, είναι καλύτεροι από τους αρουραίους; Τρωκτικά και τα δυο ήσαν στο κάτω της γραφής.
Όχι δεν θα το έλεγε στην κα Ευδοξία. Ο καθης και τα ενδιαφέροντα του αποφάσισε και άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για το hobby του νεαρού του 24.
Άμα έβρισκε κανένα αρουραίο στις χορταριές της παραλίας, το έπαιρνε προσεκτικά σε ένα σάκο και άφηνε τον δεμένο σάκο εντελώς τυχαία στο προαύλιο της εκκλησίας. Αν του ζητούσε ο νεαρός να του φέρει μαρούλια ή φρούτα στο δωμάτιο, δεν αμελούσε να πρόσθετε και κανένα ποντικάκι στην σακούλα, όλο παρεμπιπτόντως φυσικά, και όλως τυχαίως.
Ο νεαρός του 24 δεν ήταν ηλίθιος να μην καταλάβει την συμπάθεια του Χρήστου και δεχόταν με χαρά την βοήθεια. Ήταν άλλωστε σε διακοπές και ήθελε να ξεκουραστεί λιγάκι από το καθημερινό κυνήγι θηράματος.
Δεν ήξερε όμως πως να το πει στο πορτιέρη ότι θα προτιμούσε και λίγη ποικιλία.
Θα ήταν υπόχρεος αν του περισσεύανε λίγοι τζίτζικες, κανένα κουνουπάκι, ή μήπως, μήπως κανένας γρύλος γιατί ενώ ο λεγκουάνας είχε θεριέψει η αράχνη βρισκότανε δυστυχώς στα πρόθυρα του θανάτου και το χέλι εντελώς απαθές στην ντουζιέρα.
