Το όνομα "Το ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια" το είχε διαλέξει ο Χρήστος. Ούτε που της είχε περάσει από το μυαλό της κα Ευδοξίας όταν πρωτοάνοιξε ότι χρειαζόταν ένα για το ξενοδοχείο της. Δεν υπήρχε και πρόβλημα τα πρώτα 11 χρόνια άλλωστε, ήταν το μόνο στην περιοχή. Αρκούσε η ταχυδρομική του διεύθυνση και το γεγονός ότι βρισκόταν στην πλατεία της κωμόπολης, που ήταν τότε πολύ μικρότερη, κοντά στο καφενείο ο Αρίστος και δίπλα στην εκκλησία. Στις αρχές του ογδόντα όμως αποφάσισε κάποιος να ανοίξει στον ίδιο δρόμο, δυο τετράγωνα μακριά ένα δεύτερο ξενοδοχείο. Τι να σκέφτηκε άραγε ο επιχειρηματίας; Ότι ο τουρισμός θα είχε μεγάλη ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια, και ότι η περιοχή είχε χρήμα; Λιμπίστηκε τα λεφτά από την ΕΟΚ, τους πελάτες της κας Ευδοξίας; Θέλησε από κακία να την καταστρέψει; Ποιος ξέρει. Ήταν ένας Αθηναίος ξερόλας, καραφλός, με μεγάλα στρογγυλά γυαλιά, κοιλίτσα, ντυμένος με άψογα σιδερωμένα ρούχα που κοκορευόταν ότι έζησε 2 χρόνια στην Αμερική στα 18 του και τώρα θα έδειχνε στους επαρχιώτες πως να αξιοποιήσουν τους φυσικούς οικονομικούς πόρους της περιοχής τους. Είχε κάνει έρευνα αγοράς. "Η επιτυχία της επένδυσης στην συγκεκριμένη πόλη λόγω κλίματος, σύνδεσης με το δίκτυο των αυτοκινητόδρομων, όχι των υπαρχόντων, αλλά αυτών που στο μέλλον θα φτιαχνόντουσαν, βρισκόμενη κοντά στον αρχαιολογικό χώρο και με την σχετικά κοντινή παραλία ήταν εξασφαλισμένη και συντελούσε δραστικά στην αναβάθμιση της περιοχής" έλεγε και παρέβλεπε το γεγονός πως κανείς δεν ενδιαφερότανε oύτε καταλάβαινε τις εξηγήσεις του.
Έβαλε στην εθνική οδό ταμπέλες για διαφήμιση, πίεσε τον Δήμαρχο και πήρε την άδεια να βάλει και αρκετές στις κολόνες μέσα την πόλη, για να φέρνουν τον κόσμο στο ξενοδοχείο του. Στην αρχή η κα Ευδοξία δεν ανησυχούσε. Είχε ήδη αρκετούς επισκέπτες και πολλοί από αυτούς ερχόντουσαν επαναληπτικά, αλλά με τον καιρό αρχίσανε να υπάρχουν προβλήματα όταν ο ιδιοκτήτης του άλλου ξενοδοχείου έβαλε να σταματάνε τα αυτοκίνητα με πίνακες από άλλες περιοχές στην εθνική οδό και να πληροφορεί ότι δυστυχώς το προηγούμενο βράδυ το ξενοδοχείο της κας Ευδοξίας υπέστη μια πυρκαγιά και είναι εκτός λειτουργίας. Δεν ετίθετο θέμα όμως, στο ξενοδοχείο του είχε όλως τυχαίως ελεύθερα δωμάτια, μια που κάνανε τόσο δρόμο, σίγουρα θα ήταν κρίμα να φεύγανε άπρακτοι.
Μια άλλη ιδέα που είχε ο κύριος Επιχειρηματίας ήταν να έχει λαδώσει όλους τους πιτσιρικάδες και περιπτεράδες της περιοχής έτσι ώστε αν τους ρωτούσε κάποιος τον δρόμο προς το ξενοδοχείο της κας Ευδοξίας να περιγράψουν αυτόν προς το δικό του.
Έτσι μετά από ένα μήνα πολέμου, με ένα το πολύ δυο επισκέπτες καθόλη τη διάρκεια του Αυγούστου, αποφάσισε η κα Ευδοξία να πάει σε κάποιον που είχε γνώση των νομών και να ενημερωθεί τι μπορούσε να κάνει προκειμένου να υπερασπίσει την περιουσία της. Ο δικηγόρος την συμβούλεψε πρώτα από όλα να δώσει ένα όνομα στο ξενοδοχείο της. Όσο δεν είχε, ήταν εύκολο να ισχυριστεί ο αντίπαλος της χωρίς επιπτώσεις ότι όταν απαντούσε καταφατικά στις ερωτήσεις του κόσμου που έφτανε αν είναι εκείνο το ξενοδοχείο στην κωμόπολη που αναφερόταν στους ταξιδιωτικούς οδηγούς, δεν ήξερε ότι αινούσαν αυτό της κας Ευδοξίας.
Μετά θα έπρεπε να πήγαινε στο Δήμαρχο και να ζητούσε, είτε να βγαίναν οι ταμπέλες του άλλου από τις κολόνες, είτε να έμπαιναν καινούργιες με οδηγίες κατεύθυνσης και προς το δικό της. Ο δήμαρχος θα συμφωνούσε της είπε ο δικηγόρος, εάν του εξηγούσε ότι έτσι φαίνεται σε όλους στην πόλη πόσο καλή επιχειρηματική πολιτική ακολουθεί ώστε να υπάρχουν κίνητρα για δυο ξενοδοχεία πλέον. Αυτή η θετική διαφήμιση σίγουρα θα τον βοηθούσε στις εκλογές και ίσως ίσως στην καριέρα του εάν αποφάσιζε να έβαζε υποψηφιότητα για βουλευτής.
Το τρίτο που την συμβούλεψε ο δικηγόρος ήταν, αν ο επιχειρηματίας από την Αθήνα είχε με την πλευρά του τους πιτσιρικάδες, μπορούσε εκείνη να μίλαγε με τις γιαγιάδες και τους παππούδες της περιοχής και να τους ζητούσε την βοήθειά τους. Περνάνε που περνάνε όλη την μέρα τους στα παράθυρα, στα καφενεία ή στα σκαλιά της εισόδου των σπιτιών τους, με το να δίνουν τις σωστές οδηγίες στους ταξιδιώτες πως να βρούνε το ξενοδοχείο της, θα σπάγαμε την μονοτονία. Εκείνη για να τους ευχαριστήσει για την βοήθεια θα διοργάνωνε μια φορά το μήνα χορευτικές βραδιές μόνον για τους γέροντες και τις γερόντισσές τους.
Ένα όνομα λοιπόν χρειαζόταν, ανεξάρτητα ποιο αλλά γρήγορα. Ο δικηγόρος έκλεισε αμ έπον αμ έργων ένα ραντεβού με τον συμβολαιογράφο για την επόμενη μέρα ώστε να επισημοποιηθεί μια ώρα γρηγορότερα η καινούργια επιχείρηση και η κα Ευδοξία είχε το βράδυ προς διάθεσή της για να το αποφασίσει. Και τι δεν πέρασε από το μυαλό της, "Καλλιθέα", " Καπετάν Μάρκος", "Το κάλλιστον", "Η ανάπαυση", "Η πολυτέλεια", "Η ησυχία" αλλά δεν μπορούσε να καταλήξει σε ένα. Καλή θέα είχαν τα δωμάτια, αλλά στην Καλλιθέα της Αττικής έμενε μια ασυμπάθιστη θεια της. Καπετάν Μάρκος της άρεσε, αλλά μάλλον ήταν καλό όνομα για βάρκα και όχι για ξενοδοχείο. Το κάλλιστον της φαινόταν πολύ ελιτίστικο. Η ανάπαυση της θύμιζε την τελευταία αιώνια ανάπαυση, στο νεκροταφείο. Η πολυτέλεια ήταν παραπλανητικό, ναι μεν είχε ωραία δωμάτια, καθαρά δωμάτια και με ωραία διαρρύθμιση, αλλά πολυτέλεια; Της φάνηκε υπερβολικό.
Έτσι λοιπόν όταν την επόμενη το πρωί στις 9 η ώρα ήρθε ο δικηγόρος της να την πάρει να πάνε στον συμβολαιογράφο για να βαφτίσουν αν και μετά από 11 χρόνια το μωρό, δεν είχε δυστυχώς ούτε μια εφικτή πρόταση να κάνει η κα Ευδοξία. Στην απελπισία της έφτασε να θεωρήσει πιθανό να το πει "το ξενοδοχείο της Ευδοξίας" αλλά αυτό δεν άρεσε τώρα στον δικηγόρο. Παρά είναι χριστιανικό της αντέταξε και μάλλον θα απωθούσε αλλόθρησκους.
Την λύση την βρήκε ο Χρήστος, 28 δωμάτια για ξένους δεν είχανε; Τι και αν το λέγανε "To ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια;"
