Στα 48 του δούλευε ήδη 34 χρόνια στο ξενοδοχείο. Τον είχε προσλάβει η κα Ευδοξία όσο πήγαινε ακόμα γυμνάσιο και θα ήταν η πρώτη και μοναδική δουλειά στην ζωή του. Ένιωθε πάντα τόσο στο στοιχείο του που ποτέ δεν του πέρασε από το μυαλό να κοιτάξει για κάτι άλλο, όπου ίσως να έπαιρνε πιο πολλά λεφτά ή να είχε δυνατότητες ανάπτυξης. Ήταν σαν ένας γιος για την κα Ευδοξία. Δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του πουθενά αλλού εκτός από το ξενοδοχείο της, να βοήθα τους επισκέπτες με τα μπαγκάζια τους, να τους ανεβάζει ή κατεβάζει την θέρμανση, να τους δίνει ίσως μια κουβέρτα παραπάνω, να τους βοήθα να ψάχνουν κάτω από το κρεβάτι τα παπούτσια τους ή σε ότι άλλο τέλος πάντων τον χρειαζόντουσαν.
Το δωμάτιο με το νούμερο ένα λοιπόν, ήταν το αγαπημένο του γιατί εκεί κατά την γνώμη του ήταν κρεμασμένη στο τοίχο η ομορφότερη φωτογραφία που θα μπορούσε να έχει τραβήξει κανείς. Θα πρέπει κάνεις να γνωρίζει ότι οι πίνακες και τα πόστερ των δωμάτιων του ξενοδοχείου με τα 28 δωμάτια ήταν διαλεγμένα με ένα κωδικό. Στο ισόγειο παραδείγματος χάριν είχαν θέμα την θάλασσα και γενικά το υγρό στοιχείο. Στα κάδρα του πρώτου όροφου ήταν η γη και κατεπέκταση ζώα και φυτά, και το θέμα του δεύτερου όροφου ήταν ο αέρας και τα πτηνά.Ήταν κρίμα που το ξενοδοχείο δεν είχε και άλλο ένα όροφο, γιατί έτσι δεν υπήρχε χώρος για τις απεικονίσεις της φωτιάς, όμως η κα Ευδοξία είχε βρει και για αυτό λύση. Η ρεσεψιόν, το σαλόνι και η τραπεζαρία του ξενοδοχείου ήταν διακοσμημένα με αυτό το θερμό θέμα.
Στο δωμάτιο με το νούμερο ένα ήταν αναρτημένος στον τοίχο ακριβώς πάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού ένας πίνακας με ένα δελφίνι την στιγμή που ξεπηδά από το νερό. Από το στιλπνό γκρίζο δέρμα του δελφινιού που γυάλιζε στον ήλιο έσταζαν ακόμα κάποιες σταγόνες νερού. Μερικές κρυστάλλινες διαφανείς, άλλες κοντά στην ουρά αφρίζουσες λευκές. Στην πλάτη του δελφινιού βρισκόταν ένας άνθρωπος ντυμένος με ένα κόκκινο μαγιό και σωσίβιο. Στον πίνακα ήταν λες και καβαλούσε ο άνθρωπος το δελφίνι, σαν να ήταν ένα άλογο. Η Χρήστος δεν ήξερε ότι η φωτογραφία στο κάδρο ήταν φωτομοντάζ. Εκείνος την είχε πάρει για πραγματική και από τότε που την είδε έβαλε στόχο να μπορέσει και εκείνος να καβαλήσει ένα δελφίνι.
Όλες τις ήμερες που είχε ρεπό τις πέρναγε στην θάλασσα. Έπαιρνε χειμώνα καλοκαίρι το ποδήλατο του και τι κρύο, τι ζέστη, 40 λεπτά αργότερα έφτανε στην 12 χιλιόμετρα απομακρυσμένη παραλία. Δανειζόταν εκεί ένα βαρκάκι με κουπιά και έψαχνε με τις ώρες την θάλασσα μήπως και δει κανένα δελφίνι. Ήταν ευγενική ψυχή ο Χρήστος, άμα έβλεπε το δελφίνι δεν θα έπεφτε βάρβαρα πάνω του και θα το καβαλούσε έτσι. Θα το ρωτούσε πρώτα, και μόνον εάν συμφωνούσε, μόνον τότε θα προσπαθούσε να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Ο Χρήστος σεβόταν το δελφίνι όπως όλους και όλα. Δεν ήταν άνθρωπος του προσωπικού του συμφέροντος αδιαφορώντας για τις ανάγκες των άλλων. Τον κοροϊδεύανε για αυτό οι φίλοι του, αλλά δεν τον ένοιαζε. Προτιμούσε να τα είχε καλά με τον εαυτό του και ας έλεγαν οι άλλοι ότι ήθελαν. Ήταν πραγματικά ένας ευτυχισμένος άνθρωπος γιατί δεν άφηνε τους άλλους να τον στραβώσουν.
Το δελφίνι που ονειρευόταν δεν έτυχε ποτέ να του εμφανιστεί στην πραγματικότητα. Όμως όποτε είχε ελεύθερο καιρό και το δωμάτιο δεν είχε επισκέπτες, το έσκαγε και πήγαινε στο δωμάτιο με το νούμερο ένα για να ρίξει μια ματιά στα γρήγορα. Το παρατηρούσε να φαίνεται σαν να αιωρείται ανάλαφρο και χωρίς προσπάθεια με μια χάρη και μια περηφάνια που θα ήθελε πολύ να είχε και εκείνος. Ταυτιζόταν όμως και με τον άνδρα. Του άρεσε η ιδέα ότι κάποιος ήταν σε θέση να έρθει σε μια τόσο στενή και έντονη επαφή με την φύση. Εάν του δινόταν εκείνου η ευκαιρία δεν θα προσπαθούσε να ελέγξει τις κινήσεις του δελφινιού, παρά θα αφηνόταν να τον οδηγούσε εκείνο όπου αυτό ήθελε. Ήθελε άλμα εκτός νερού; Θα το έκανε. Ήθελε βουτιά στον βυθό, και εκείνος στην πλάτη του δελφινιού.
-"Και τι θα συνέβαινε αν προτιμούσε να μείνει κάτω από την επιφάνεια του νερού", τον ρώτησε κάθε μέρα ενοχλητικά μια φωνούλα μέσα του, "δε θα το άφηνες να αναζητήσεις τον γρηγορότερο δρόμο προς την επιφάνεια;"
-"Όχι δεν θα τον άφηνα για τίποτε" απάντησε μια μέρα δυνατά ο Χρήστος και ξαφνικά είχε την εντύπωση πως άκουσε τον χαρακτηριστικό ήχο του δελφινιού να αντηχεί στο δωμάτιο και από τον πίνακα έσταξαν κάποιες σταγόνες νερού στο πάτωμα μπροστά του.
YΓ. Έκανα την Ευδοξία εξηντάρα (αρχικά την είχα πει πενηντάρα) γιατί στα προηγούμενα ποστ έκανα λάθος με το να παρουσιάσω την Καίτη παιδούλα στο ξενοδοχείο. Άρα αναγκαστικά έπρεπε ο Χρήστος να έχει μια ανάλογη ηλικία. Αρχικά τον είχα φανταστεί νεαρό :-(
