"Ναι Χρήστο πουλάκι μου και πες του να τα γράψει όπως πάντα στον λογαριασμό."
Περίεργο ζευγάρι αυτό του 18 έπρεπε να παραδεχτεί. Ένας λιγνός κύριος δυο μέτρα και μια ιδιαίτερα υπέρβαρη κυρία που μετά βιας ξεπερνούσε το ένα και πενήντα. Όλα αυτά τα χρόνια που είχε περάσει κόσμος και κοσμάκης από το ξενοδοχείο της θα έπρεπε να είναι συνηθισμένη στα περίεργα και ιδιαίτερα. Άλλωστε για αυτό ερχόντουσαν οι πιο πολλοί εκεί, για την ιδιαιτερότητα του ξενοδοχείου και για τα δωμάτια που ήταν κομμένα και ραμμένα σε κάθε χαρακτήρα επισκέπτη.
Αυτό λοιπόν με το νούμερο 18 βρισκόταν στην αριστερή πλευρά του κτιρίου, προς τα πίσω και ήταν ότι το καλύτερο για αυτούς που θέλανε να ξεκουραστούν, να αναρρώσουν ή απλά να ηρεμήσουν από τις πολλές και διάφορες εντυπώσεις της ημέρας. Μέχρι τώρα είχαν μείνει εκεί δάσκαλοι της yoga, στην προσπάθεια να βρουν την χαμένη ηρεμία τους έτσι ώστε να μπορέσουν να ξαναδιδάξουν τις ασκήσεις τους, διαλυμένες και κουρασμένες μαμάδες μετά από 18 μήνες θηλασμού και με χρόνια έλλειψη ύπνου, manager μεγάλων εταιρειών με burnout syndrome, παιδιά θαύματα στα 18 τους λίγο μετά το διδακτορικό. Αυτό το ζευγάρι όμως χρειαζότανε κυριολεκτικά την ανάρρωση.Η γυναίκα είχε πρόβλημα με τα μάτια της, ο κύριος με τα χέρια του και γενικά δεν φαινόντουσαν να είναι και σε πολύ καλή σωματική κατάσταση. Το πιο περίεργο για την κα Ευδοξία ήταν ότι είχε την αίσθηση, ότι ένιωθαν ακριβώς τους ίδιους πόνους. Όταν παραδείγματος χάριν η κυρία έκανε ένα μοφθαζμό πόνου γιατί έγδαρε τα χέρια της στο φερμουάρ της τσάντας δίνοντας τις ταυτότητες, την ίδια στιγμή ακριβώς τινάχτηκε και ο κύριος λες και τον είχε διαπεράσει ηλεκτρικό ρεύμα και έκρυψε τα χέρια του πιο βαθεία στις τσέπες του σακακιού του.
Και όταν εκείνος τυφλώθηκε από το ξαφνικό αντικατοπτρισμό του ήλιου από τον καθρέφτη ενός περαστικού αυτοκίνητου, σήκωσε και εκείνη ταυτόχρονα, παρόλο που φορούσε σκούρα γυαλιά, τα χέρια ψιλά για να προστατεύσει και τα δικά της μάτια.
Ήταν αδιαφιλονίκητα ένα περίεργο ζευγάρι, σκέφτηκε η κα Ευδοξία και ήλπιζε να βρίσκανε στο δωμάτιο με τον αριθμό 18 την ανάρρωση που χρειαζόντουσαν.
Είχαν γνωριστεί στο νοσοκομείο πριν 6 μήνες, οπού βρισκόντουσαν επειδή σχεδόν ταυτόχρονα και ξεχωριστά ο καθένας τους είχε υποστεί ένα ατύχημα. Η κυρία πέρασε απρόσεκτα ένα πολυσύχναστο δρόμο με 3 λωρίδες κυκλοφορίας προκειμένου να πάει στο φροντιστήριο αγγλικών έγκαιρα, όπου δούλευε ως δασκάλα. Ο κύριος είχε ένα εργατικό ατύχημα στο ξυλουργείο. Το περίεργο ήταν ότι πέρα από κάποιες κακώσεις και μώλωπες είχαν χάσει και οι δυο τους από ένα χέρι και ένα μάτι. Το αριστερό χέρι εκείνη, το δεξί εκείνος. Το δεξί μάτι εκείνη, το αριστερό εκείνος. Αυτή η σύμπτωση έγινε αιτία για να γνωριστούν. Ο φυσιοθεραπευτής του νοσοκομείου που τους είχε αναλάβει τους γνώρισε μεταξύ τους, και τους ζήτησε αφού έτσι και αλλιώς θα κάνανε τις ίδιες ασκήσεις, αν μπορούσαν να εξοικονομούν χρόνο με το να ασχολείται σε μια συνάντηση και με τους δυο τους ταυτόχρονα. Γνωρίστηκαν λοιπόν στην πιο δύσκολη φάση στην ζωή τους. Σε αυτή οπού ο καθένας κάνει τον απολογισμό του, βλέποντας πόσο γρήγορα μπορούν όλα να τελειώσουν από την μια στιγμή στην άλλη και αναρωτιέται τι θα άφηνε άραγε πίσω του, αν δεν τα είχε καταφέρει εκείνο τα ασθενοφόρο να φτάσει έγκαιρα στο νοσοκομείο. Τι ήταν πλέον σημαντικό στην ζωή του, και τι βάραινε; Τι βοηθούσε τώρα στην δύσκολη στιγμή με ένα μάτι και ένα χέρι λιγότερο; Τι έδινε δύναμη για να προχωρήσει κανείς και τι την έκοβε;
Γνωρίστηκαν την στιγμή του μέγιστου πόνου. Είχαν το ίδιο πρόβλημα όμως, μπορούσαν να νιώσουν τις δυσκολίες του άλλου, ζούσαν τις στιγμές της απόγνωσης, τις ξέρανε και από τον εαυτό τους, κάθε φορά που το χέρι δεν κινείτο όπως ήθελαν, κάθε φορά που το μάτι δεν κοιτούσε εκεί που θα έπρεπε. Παρόλη την εξάσκηση, παρόλη την επιμονή, παρόλη την προσπάθεια. Έτσι, απλά, επειδή τα νεύρα κουράζονταν να ελέγχουν τα όργανα, και άρχιζαν να απεργούν για να απαιτήσουν την ξεκούραση. Γιατί μόνον τότε σταματούσαν με τις ασκήσεις, όταν τα άκρα, τα μάτια ή ο εγκέφαλος ήταν τόσο κουρασμένα που δεν υπάκουαν πλέον σε καμιά πρόθεση.
Μέσα σε αυτήν την εποχή της τρέλας, εκεί που όλες μα όλες οι σκέψεις και οι πράξεις είχαν συγκεντρωθεί στο θέμα της υγείας και της σωματικής ανεπάρκειας, ίσως ως μόνος τρόπος φυγής από την σκληρή πραγματικότητα, ίσως από συντονισμό του πόνου και της δυσκολίας, ίσως όμως και από ταύτιση των διανοητικών κυμάτων ή της χημείας μεταξύ τους πέρασε η γνωριμία τους σιγά σιγά πρώτα στο στάδιο της φιλίας, και πριν ένα μήνα σε αυτό της αγάπης. Δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν με την λογική. Συνέβη από την μια στιγμή στην άλλη σχεδόν ταυτόχρονα με την εγχείριση κατά την οποία τους μεταμοσχεύθηκαν τα όργανα που είχαν χάσει στο ατύχημα. Από τότε που έγιναν ζευγάρι δεν άφησε ο ένας στιγμή τον άλλο μόνο του πλέον, ήξεραν ποσό σημαντική είναι η αγάπη και η αίσθηση ότι είναι αγαπημένοι για την εξέλιξη της ανάρρωσης και έκαναν ότι ήταν δυνατό προκειμένου να μην την διαταράξουν. Είχαν τώρα διπλό λόγο να την επιζητούν. Ο καθένας ξεχωριστά για τον εαυτό του και οι δυο ως ζευγάρι με την ελπίδα ενός κοινού μέλλοντος. Το μέλλον τους, επιτελούς είχαν βρει ένα θέμα πέρα από ανεπάρκειες, δυσκολίες υγείας, φάρμακα, σύγχρονες μεθόδους θεραπείας, εγχειρήσεις, νοσοκομεία, καταθλίψεις, θανάτους και λοιπά.
Ήρθανε στο ξενοδοχείο με τα 28 δωμάτια γνωρίζοντας την φήμη του με την ελπίδα να αναπληρώσουν εκεί γρήγορα τα υπόλοιπα ανάρρωσης και να αρχίσουν να προγραμματίζουν το μέλλον.
Όμως πρέπει να έχει κανείς ξεκαθαρίσει το παρόν, πριν αρχίσει να σκέφτεται για το μέλλον. Αποφάσισαν να ανοίξουν τους δυο φακέλους που βρίσκονταν πεταγμένοι πάνω στο κρεβάτι του δωματίου νούμερο 18. Η γραμματέας είχε κάνει μια εξαίρεση και παρόλο που δεν επιτρεπόταν τους έγραψε σε ένα κομμάτι χαρτί ξεχωριστά τα ονόματα των δωρητών οργάνων.
Έσκισαν τους φακέλους, διάβασαν τα ονόματα και πάγωσαν από φρίκη.
Τα ονόματα προέλευσης των μεταμοσχευμένων όργανων ήταν τα δικά τους. Ο ένας είχε χρησιμεύσει ως δωρητής για τον άλλο.
